Kandyzowana skórka pomarańczowa – jak to zrobić?

Domowa, tradycyjna i pełna aromatu. Kandyzowana skórka pomarańczowa jest nie odłącznym składnikiem pierników, serników, keksów czy mazurków. Ten pełen aromatu dodatek tworzy niezwykle słodkie połączenie z pączkami. Zapach unoszący się podczas tego procesu przypomina niezwykłą podróż w nieodkryte zakątki świata. Na półkach sklepowych możemy zobaczyć pełno gotowych, pełnych dziwnych dodatków skórek pomarańczowych. Czym jednak jest zrobienie samodzielnie takiego pysznego smakołyku !
Jednak czym jest kandyzowanie?
Kandyzowanie jest to proces konserwacji owoców polegający na gotowaniu w co raz słodszym syropie cukrowym. Kandyzować możemy praktycznie małe i duże cząstki owoców.
Co możemy kandyzować?
Kandyzować możemy różne dodatki. W Polsce najpopularniejszym dodatkiem na bazie tego procesu jest kandyzowana skórka pomarańczowa oraz cytrynowa. Pełen aromatu jest również kandyzowany imbir.
Niestety proces kandyzowania jest to proces, który wymaga cierpliwości, jednak warto skusić się i wykonać kandyzowanie samodzielnie.

Kandyzowana skórka pomarańczowa:
Składniki:
1 pomarańczy
100 ml wody + 50 ml
100 g cukru + 3 łyżki

Skórkę z pomarańczy parzymy wrzącą wodą. Odstawiamy na 1 godzinę(może być nawet 2 godziny-skórka namięknie). Skórkę osuszamy na ręczniku. Ze skórki usuwamy białe włókna. Kroimy na drobną kostkę.
Cukier zalewamy wodą. Gotujemy do momentu powstania tzw. nitek. Dodajemy skórkę pomarańczową.
Od momentu gotujemy na małym ogniu. Pamiętamy, aby mieszać co jakiś czas, gdyż inaczej zacznie przywierać.
Momentem w którym kończymy kandyzowanie to ten, w którym woda wyparuje. Powinien zostać sam syrop i skórka.
Tak przygotowaną skórkę pomarańczową przekładamy do naczynia. Mieszamy z cukrem.
Gotową kandyzowaną skórkę pomarańczową przechowujemy w szczelnie zamkniętym słoiku.

Smacznego !

Wiśniowy tort tiramisu

Wiśniowy tort tiramisu to dobra alternatywa dla klasycznego i znanego wszystkim tiramisu. Dodatkowym atutem jest połączenie kwaśnego smaku wiśni i słodkiego kremu. Pierwszy raz Wiśniowy tort tiramisu zrobiłam na swoje urodziny. Można powiedzieć, iż był to eksperyment urodzinowy zakończony sukcesem. Niestety wykonanie tego typu tortu zajmuje jednak trochę czasu. Jednak śmiało można powiedzieć, iż warto wykonać Wiśniowy tort tiramisu podczas szczególnych okazji lub uroczystości.
Składniki:
ciasto
200 g mąki pszennej
100 g cukru
100 g masła
15 g proszku do pieczenia(1,5 łyżki)
4 jaja
krem
750 g serka mascarpone(3 opakowania)
200 g śmietany 30%
200 g dżemu wiśniowego
100 g masła
100 g cukru
30 g kakao(3 łyżki)
3 żółtka
napar
30 g kawy rozpuszczalnej(2 łyżki)
60 ml wody
10 g dowolnego alkoholu(1 łyżeczka)
opakowanie podłużnych biszkoptów

Żółtka oddzielić od białek. Żółtka utrzeć z cukrem. Dodać miękkie masło. Utrzeć. Dodać mąkę. Utrzeć krótko. Białka ubić na sztywną pianę. Dodać do ciasta. Tortownicę posmarować masłem i obsypać bułka tartą. Piec około 45 minut w 170 stopniach. Wystudzić.
500 g serka mascarpone ucieramy z 80 g cukru i żółtkami. Dodajemy miękkie masło. Ucieramy. Bitą śmietanę ubijamy na sztywno. Dodajemy do masy.
Ciasto przekrawamy na trzy części. Każdy blat smarujemy dżemem oraz smarujemy kremem. Między poszczególnymi warstwami posypujemy mielone kakao.
250 g serka mascarpone ucieramy z 20 g cukru. Przygotowaną masą smarujemy boki tortu. Boki tortu dekorujemy przyciętymi podłużnymi biszkoptami. Chłodzimy 2 godziny w lodówce.
tort tiramisu
Smacznego !

Rafaello mojej mamy(na herbatnikach)

Rafaello mojej mamy to jedno z moich ulubionych ciast. Mocno kokosowe, pyszny krem budyniowy i herbatniki. Kokos posiada mnóstwo wartości odżywczych. Bogaty jest w potas, magnez czy żelazo. Dużą zaletą w cieście rafaello jest to iż krem powstaje na bazie mleka, który jak wiemy wzmacnia kości poprzez obecność wapnia. Można powiedzieć, iż rafaello mojej mamy to jedno z najlepszych wypieków na przyjęcia i spotkania rodzinne . Dodam, iż nie trzeba zupełnie piec.
Składniki:
1 litr mleka
400 g herbatników (4 paczki po 100 g)
200 g wiórków kokosowych
200 g masła
200 ml śmietany 30%
170 g cukru
80 g mąki ziemniaczanej(3,5 łyżki)
60 g mąki pszennej(5 łyżek)
30 g cukru waniliowego
20 g cukru pudru
4 żółtka
1 śmiatnfix
kulki rafaello do ozdoby

W 250 ml zimnego mleka mieszamy obie mąki. Pozostałe mleko zagotowujemy z cukrem waniliowym i 140 g cukru. Do gotującego się mleka wlewamy mieszankę mąk i mleka. Mieszamy na średnim ogniu do momentu uzyskania konsystencji gęstego budyniu. Studzimy.
Miękkie masło ucieramy z 30 g cukru i żółtkami. Dodajemy partiami zimny budyń. Ucieramy do momentu powstania jednolitej konsystencji. Do kremu dodajemy 180 g wiórków kokosowych. Mieszamy.
Do formy pokrywamy papierem do pieczenia. Układamy trzy rzędy herbatników po pięć w każdym. Smarujemy 1/3 kremu. Na kremie układamy ponownie herbatniki. Na herbatnikach smarujemy ponownie 1/3 kremu. Na kremie układamy ostatnią warstwę herbatników. Herbatniki przykrywamy ostatnią 1/3 kremu. Górę ciasta zdobimy odłożonymi 20 g wiórków kokosowych. Chłodzimy godzinę w lodówce.
Śmietanę dobrze chłodzimy. Ubijamy na sztywno. Dodajemy cukier puder i śmietanfix. Krótko miksujemy.
Na cieście tworzymy przy pomocy rękawa cukierniczego kleksy z bitej śmietany. Układamy kulki rafaello.
Ponownie chłodzimy godzinę w lodówce.
rafaello mamy
Smacznego !

Sekrety kuchni Lubelskiej

Kuchnia lubelska to tak naprawdę mieszanka łącząca w sobie wpływy bogatych mieszczan i biednych, białoruską i rosyjską. Dużą rolę odgrywa tu mąka, kasza jaglana i gryczana. Sekretem kuchni Lubelskiej to pierogi takie jak: z grzybami, ruskie, z kaszą czy owocami. Gryczaki to inaczej pierogi z kaszy gryczanej popularne wśród ludności biednej. Podawane są na zimno lub ze śmietaną lub sosem grzybowym.Lubelszczyzna znana jest również z wyrobów takich jak słynny drożdżowy kogut z Kazimierza Dolnego.
Region lubelski swój sekret zawdzięcza również wspaniałym miodom: lipowym, rzepakowym czy malinowym.
Dania mięsne wyróżniające to województwo to głównie: świerzonka czyli mięso smażone z przyprawami i cebulą czy drobiowy chrust.
Cukiernicze specjały:
1) Gryczak janowski: jedne z najbardziej popularnych dań. Jest zwarty i gęsty. Podaje się go najczęściej z mlekiem lub sosami.
2)Cebularz lubelski: popularny wypiek piekarniczy. Charakterystycznym cebulowym zapachu. Znany już w średniowieczu.
3)Racuchy z makiem: wypiekane tuż po wojnie. Ciasto drożdżowo-makowe. Upowszechniły się wraz z popularyzacją upraw pszenicy.

Źródło:https://www.pieknywschod.pl/pl/wojewodztwa/lubelskie/kuchnia-regionalna

http://beszamel.se.pl/polskie-kuchnie-regionalne/pierogi-regionalne-kuchnia-lubelska-parowance,530/

http://www.portalspozywczy.pl/horeca/wiadomosci/tradycyjne-potrawy-lubelszczyzny-proste-ale-smaczne-i-pozywne,73611.html

http://www.minrol.gov.pl/Jakosc-zywnosci/Produkty-regionalne-i-tradycyjne/Lista-produktow-tradycyjnych/woj.-lubelskie/(pid)/334

Sekrety kuchni Podkarpackiej

Podkarpacie to region najbardziej tajemniczy w Polsce. Pełno w nim magii i sekretów. Taka jest również kuchnia tego regionu. Sekretem kuchni Podkarpackiej to smaczne i mało znane potrawy. Do prostych potraw o tajemniczych nazwach zaliczymy: hartaczami, krężałkami, kugielem, bulwiokiem, hałuszkami, małdrzykiem, szabanką. Jednym z sekretów kuchni podkarpackiej jest duży wpływ kultury łemkowskiej oraz ukraińskiej. Na smaki kuchni Podkarpackiej wpłyneły również kultury: węgierskie, żydowskie, austryjackie, dworskie czy mieszczańskie. Specyfika produktów, charakter danej kultury czy dostępność ukształtowały kuchnię Podkarpacia. Myślę, iż te w/w czynniki stanowią o sekrecie kuchni tego regionu.
Tradycyjnym wypiekiem charakterystycznym region jest rodzaj chleba zwany proziakiem – czyli placki wypiekane na płycie owalnej podawane z słodkiej śmietany. W okolicach Sanoka spotkamy w karczmach hałuszki czyli kluski z tartych ziemniaków z jakiem gotowane we wrzątku, podawane z masłem. W regionie Sanoka poznamy również fuczki czyli placki ziemniaczane smażone lub zapiekane z kapustą lub serem. Kuchnia podkarpacka znana jest również z pierogów czy żuru. Województwo znane jest również ze wspaniałych winnic. Popularne są również likier np: różany czy kawowy.
Cukiernicze specjały regionu:
1) Podpłomyk: proste, lekko chrupiące ciasto, które miało w regionie zastępować chleb. Powstaje z mąki żytniej, podawane jest na przeprosiny i na zgodę.
2) Biszkopty jarosławskie: tradycja ich wypiekania sięga XIX wieku. Polecane są małym dzieciom i osobom starszym.
3) Kruszonka lasowiacka: słodkie, kruche ciasto.

Źródło:https://www.pieknywschod.pl/pl/wojewodztwa/podkarpackie/kuchnia-regionalna

http://rzeszow.onet.pl/proziaki-chrupaczki-fuczki-smakolyki-kuchni-podkarpacia/shz3z

http://www.minrol.gov.pl/Jakosc-zywnosci/Produkty-regionalne-i-tradycyjne/Lista-produktow-tradycyjnych/woj.-podkarpackie/(pid)/334